“Ora e Kiametit” po i afrohet mesnatës si kurrë më parë, një tregues simbolik që Buletini i Shkencëtarëve Atomikë e përdor prej dekadash për të matur rrezikun e një katastrofe globale.
Tensionet midis Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Kinës, kërcënimet e konfliktit bërthamor, kriza klimatike dhe zhvillimet e pakontrolluara në inteligjencën artificiale krijojnë një sfond të rrezikshëm. Megjithatë, edhe nëse njerëzimi arrin t’i shmangë këto skenarë, jeta në Tokë ka një fund të pashmangshëm.
Sipas një studimi të ri të botuar në Nature Geoscience, qëndrueshmëria e Tokës është më e kufizuar nga sa mendohej më parë. Studiuesit Kazumi Ozaki dhe Christopher T. Reinhard vlerësojnë se atmosfera e planetit do të pushojë së qeni miqësore për jetën shumë më herët nga sa parashikohej.
Deri vonë, shkencëtarët besonin se Toka do të mbetej e banueshme për rreth dy miliardë vjet, për shkak të rritjes graduale të shkëlqimit të Diellit. Megjithatë, të dhënat e reja e zvogëlojnë këtë afat në rreth një miliard vjet. Një rol kyç në këtë proces luan oksigjeni dhe historia e tij në planet. Rreth 2.5 miliardë vjet më parë ndodhi Ngjarja e Madhe e Oksidimit, kur mikroorganizmat që prodhonin oksigjen ndryshuan rrënjësisht atmosferën, duke zhdukur shumë forma jete, por duke krijuar kushtet për organizmat kompleksë.
Sot, biosfera mbështetet në një ekuilibër ku atmosfera përmban rreth 20% oksigjen. Por shkencëtarët paralajmërojnë se ky ekuilibër nuk është i përhershëm.
Me kalimin e kohës, Dielli do të bëhet më i nxehtë dhe më i ndritshëm. Kjo do të shkaktojë avullimin e ujit dhe ndryshime në atmosferë, duke çuar në një rënie drastike të oksigjenit dhe duke e bërë Tokën të papërshtatshme për jetën.
Megjithatë, studiuesit theksojnë se nuk ka arsye për shqetësim të menjëhershëm, pasi bëhet fjalë për një periudhë prej një miliard vjetësh. Nëse njerëzimi arrin të kapërcejë sfidat aktuale, nuk përjashtohet mundësia që qytetërimet e ardhshme të zhvillojnë teknologji për t’u përshtatur ose për t’u zhvendosur në planetë të tjerë. Ndërkohë, programe kërkimore të NASA-s, si projekti LUVOIR, synojnë të studiojnë botë të largëta, duke ndihmuar në kuptimin e proceseve që lidhen me lindjen dhe fundin e jetës në univers.
